Na een mooie zeiltocht kom ik aan bij het prachtige eiland Sark. Steile rotsen, helder water en bijna geen deining, de ideale ankerplek. Even verderop liggen veel zeilschepen dus ik vaar nog een stukje door om alleen te genieten van dit majestueuze spektakel. Voordat ik ten anker ga check ik het verval, het niveauverschil tussen hoog en laag water, zodat ik weet hoeveel water ik rond een bepaald tijdstip nog onder de boot wil houden. Het internet zegt 4,5 meter verval. Als het internet het zegt, geloof ik het… De coëfficiënt is laag inderdaad, overeenkomend met doodtij. Echter maar vier en een halve meter? Volgens de website wel. Na een waanzinnig mooie middag snorkelen, eten en koffiedrinken word ik in de nacht gewekt door het getril van de mast. Onmiddellijk sta ik op en open ik het luik naar buiten. Ik schrik me een hoedje als ik de meters gegroeide rotsen vlak naast de boot zie. Het water is echt heel veel lager dan werd vermeld. Wat nu? Hoe laat is het? Bijna een uur. Volgens een slaperige maar snelle berekening moet dan nu laag water zijn als het getijdeverloop een belcurve betreft. Ok, wat kan ik op dit moment nog doen? Het tweede anker uitgooien en de boot weghouden bij de rotsen. Ik gooi het anker uit met daar achteraan de lijn die ik zojuist nog in mijn hand hield. Ik kan mezelf dus opmaken voor een nachtduik. Doordat het water zo helder is, zie ik het orgel op de bodem liggen. Eenmaal weer aan boord en dit keer via het stuk touw vastgemaakt aan dek, gooi ik het nogmaals uit. Het anker pakt niet. Ik ga maar weer het water in om het anker handmatig in de bodem te begraven. Weer aan dek probeer ik op deze manier de achterkant van de boot zijwaarts te trekken. Matig succes. Motor aan en proberen voor- en achteruit te steken zodat de achterkant van de boot richting het diepere water gaat en de boot vrijer komt van een intimiderende rots. Geen succes. Dan maar hopen op de slaperige berekening van de waterstand en op een goede afloop. Ondertussen kan ik het roer enigszins vrijhouden van onheil en daarmee ook de achterkant van de boot. De dieptemeter verspringt wat. Uiteindelijk wordt de waterstand niet veel lager meer. Morgen maar kijken wat de eventuele schade is. In de ochtend duik ik voor vertrek onderwater. Er zijn wat hapjes uit het steunpunt van het roer gestoten, meer niet. Ook wil ik weten of ik een fout heb gemaakt met die website. Maar dat blijkt niet het geval. Ik probeer ervan te leren door vanaf nu alleen nog de Reeds te raadplegen samen met mijn navigatiesoftware. Beschouwend, het was er prachtig ankeren met een geweldig onderwater leven op een rustige plek. Geen wonder dat het die dag op die plek zo lekker rustig was. Maar goed, eind goed al goed, nieuwe dag nieuwe kansen. Ik zie uit naar een schone lei en knoop de boot in de avond vast aan een ankerboei bij Ile de Brehat.
