De rotsen laten me maar niet met rust. In de ochtend vaar ik samen met een vriendin vanuit de jachthaven richting zee. Het is nog schemer. Ik zie niet goed waar ik heen moet. Het navigatieprogramma heeft kuren, de locatievoorziening verspringt steeds. 30 Graden koersen vanaf het groene baken op de kademuur. Ik hou de koers over de grond via de gps goed in de gaten. Toch zit het me niet lekker. Ik haal de snelheid eruit. De dieptemeter gaat een lange tijd goed totdat het erg ondiep wordt in de zin dat het opeens verspringt. Snel gas er af. De dieptemeter springt weer omhoog. Fiew, ‘ondiepte voorbij’. BOEM. Op een rots. In een snelle reactie sla ik achteruit. Vast. Nog een keer. En nog een keer. Dan kom ik los. Met de staart tussen de benen vaar ik terug naar de haven vanwaar we vertrokken om de eventuele schade bij laag water te bekijken. Het is een haven waar ik kan droogvallen zodat ik de boot goed kan inspecteren. Ik zie een klein scheurtje in de epoxylaag bij een van de ballastkielen. Het lijkt mee te vallen. Maar goed, ik wil ook graag dat het meevalt en vraag voor de zekerheid of de havenmeester er ook nog naar wil kijken. En door een video te sturen vraag ik een second opinion bij Wisse, eigenaar van werf Rhebergen in Amsterdam. Zowel de havenmeester als Wisse geven aan dat het wel meevalt. Gerustgesteld kan ik wel wat dopamine gebruiken en we gaan op pad voor een bakkie pleur in het stadje. We moeten ten slotte ook nog wachten voordat er weer genoeg water staat om weg te kunnen varen. Als we vanaf het terras weer naar de boot lopen, trekt de wind vanuit het niets flink aan. De wind giert over de lege vlakte achter de kademuur. Ik meet meer dan 45 knopen. De boot staat op beide ballastkielen haaks op de wind. Het zeil wil uit de z’n hangmat. Het zeil er weer inproppen gaat nog wel maar de rits dichtkrijgen is een ander verhaal. Dan maar provisorisch het zeil fixeren met een stuk touw. Ondertussen heeft ook de kano het gezien en wil van boord. Ik snap het maar ik zet het toch vast. Dan gaat de pikhaak er vandoor. Die laat ik eerst wel gaan. Terwijl ik nog steeds aan het worstelen ben met het zeil, hou ik een oogje in het zeil betreft de pikhaak. Uiteindelijk wordt de pikhaak honderd meter verderop opgepikt. De zee blijft roepen en aan het einde van de middag kunnen we de haven verlaten. We varen een klein stukje naar Ile de Batz. In een prachtige baai gaan we voor anker en daar vallen we droog. De boot moet op zijn zere beentje staan maar doet het fier. We maken een wandeling over het prachtige eiland en drinken een cidre in de haven. De dag voelt aan als twee dagen en het voelt goed. De plek, de pracht van de natuur en dat we hier weer liggen overstemt. De slaap trekt me in dromenland. Ik droom dat mijn ouderlijk huis door de harde wind omvalt.
