Proces, de tijd ….

Veel van wat ik wil doen laat ik beperken door de in mijn hoofd opgelegde tijd. Zo creëer ik druk, spanning. Het opbouwen van spanning maakt dat ik meer energie zet in stappen maken richting datgene wat ik op dat moment wil. Voor mijn gevoel heb ik niet een jaar nodig maar minstens twee. Bij die gedachte reageert mijn lichaam met een opluchtende zucht. Geld speelt een rol. Ik hoop een manier te vinden van geld verdienen op een manier die het reizen goed laat combineren. Ook zie ik het zitten om langer op een plek te blijven alvorens door te reizen naar weer een nieuwe tijdelijke bestemming. Het maakt me ook niet uit of die tijdelijkheid overgaat in permanent. We sjochen het wol. Mijn kleine ik hoeft zich slechts over te geven om te surfen op de golven van het leven. Een te zijn met leven.

Waarmee vul ik mijn dagen? Ondertussen is het veel leren. Bijvoorbeeld hoe werkt een vishengel? Hoe zet ik de spinaker uit? Hoe werkt de internetversterker. Hoe kalibreer ik de stuurautomaat? Hoe werkt de nieuwe windvaan stuurautomaat? Hoe val ik op een gecontroleerde manier droog met de boot? Opruimen, lezen, niks doen, slaap inhalen, eten klaarmaken en de goddamn afwas. En eenmaal in de haven is het tijd om weer eens in het digitale leven wat van me te laten horen. Vergeleken met een vast huis, kost bijna alles met de boot meer tijd en moeite: van water tanken, tot je mobiele huisje weer vastzetten bij aankomst, tot de kano oppompen om er vervolgens mee naar de kant te peddelen, tot de gasfles vernieuwen als het op is etc. Toch is het wel erg overzichtelijk. Het is duidelijk wat gedaan moet worden en je blijft in goede conditie. Aan het einde van de dag voel ik me voldaan, vaak dankbaar.

Waar ik erg blij mee ben is dat ik goed weet wat ik wil. Ik laat me slechts nog afleiden door mijn gestelde doelen te ver op te voeren zodat het ten koste gaat van een belangrijk ander doel. Namelijk om de dingen met plezier, innerlijke rust en aandacht te doen. Ik besef me vaak hoe krankzinnig bezeten ik me nog kan gedragen wanneer ik in die tunnel van spanning zit. Dit ook afgewisseld met een zeer mooie energie, een die ik goed begrijp en steeds vaker ervaar.

Previous
Previous

Wakker worden tussen de rotsen

Next
Next

Dieppe – Cherbourg