Hamsterdam
Halverwege mei lig ik nog met Noorderlicht in Amsterdam. De laatste werkzaamheden worden uitgevoerd alvorens te vertrekken. Het klussen valt me soms mee en vaak ook niet. Soms doe ik iets kleins verkeerd en kost het een dag om het weer te herstellen met vaak de nodige kosten. Vandaag verloor ik bijna mijn klapschroef omdat ik de boutjes naar het metalen frame van de saildrive niet verbonden had. Stom stom stom… water in de saildrive en de schade nog onbekend. Boot weer uit het water op de kant en morgen verder kijken.
De schade valt mee. Met een kijk van Menno de monteur komt het geruststellende antwoord dat de boot er morgen weer in kan liggen. Morgen wordt vandaag, einde van de middag. Ik start voorzichtig de motor en weer zie ik olie om de boot drijven. Is het restolie of is er iets lek? De motor doet het en ik vaar voorzichtig naar een box vijftig meter verderop. Alles wat je doet is je eigen verantwoordelijkheid. Alle informatie die je tot je neemt, uitzoekt, het manoeuvreren tussen adviezen en tegenstrijdigheden door, de keuze die je uiteindelijk maakt zoals wel of niet een gat in de romp van de boot boren komen voor eigen rekening.
Hoewel ik prachtige herinneringen aan Amsterdam heb, echt geniet van hier verblijven en de herinneringen gelukkig niet meer letterlijk opsnuif, is het ook vermoeiend. Elke dag vroeg op, klussen, trappetje op en af, oeps iets laten liggen, trappetje weer op en af, bewegingen in kleine ruimtes, zoveel nieuwe informatie, elke dag werklui naast me, de stad in, koffietje hier, vrouwtje daar. Ook de leuke dingen beginnen z’n tol te eisen. Het uit zich in geen zin meer hebben, me moe voelen. Voor mij is het is een balans tussen doorzetten en rust nemen en leuke dingen doen.
Jaren geleden verlaatte ik Amsterdam voor het prachtige appartement in Zandvoort wat ik met enige weemoed dus een half jaar geleden verkocht. De jaren dat ik in Amsterdam woonde heb ik als erg intens beleefd. Enkele woorden die deze periode beschrijven: gevoel van mogelijkheden, benauwdheid, vrouwen, drugs, stilte, meditatie, studio, trein, wielrenfiets, eerste boot, motor, koffie, al die ontmoetingen, wat een tijd. Een vervlogen tijd, in een zucht. Ik heb prachtige plekken en mensen ontmoet. Ik gebruikte weleens een snuifje pep en rookte toen ook nog wel eens een joint. Ook vond ik steeds vaker ultieme vrijheid en het is misschien niet wat je denkt. Vrijheid komt in vele vormen. Doen wat je oprecht wilt, gaan waar je oprecht voor wilt gaan, eerlijk zijn naar jezelf en dit ook uitten naar de ander, een keuze maken en ervoor gaan ondanks het loslaten van de mogelijkheden die voor het keuzemoment nog bestonden. Echter kreeg ik ook te maken met veel meer stilte in mijn hoofd, gewoon vanuit het niets. Het gaf een antwoord met een dieper besef op de vraag die ik al jaren had: wat is vrijheid? Het werd me steeds duidelijker dat ik mezelf in mijn normale staat van zijn een mentale gevangenis oplegde en dat mijn gedachtes een ruis vormde op hoe ik naar de wereld keek. Ik heb mezelf wel eens afgevraagd als de deur van die gevangenis open staat, zou ik dan de wijde wereld in trekken? Hoewel ik toen voor mijn doen al veel keuzes had gemaakt die me verder verwijderde van de comfortzone, had ik toch het gevoel dat ik vanuit de deuropening van de gevangenis zou blijven kijken en af en toe een stapje naar buiten zou zetten om vervolgens weer terug te keren naar dat wat ik altijd zo gewend was. Die korte momenten van bijna geen gedachtes, of van niet denken, dragen voor mij de sleutel van overgave aan de levensreis. Ik hoop vaker los te laten om een te worden met leven.
