Mag ik aan u voorstellen…

Op de achtergrond grote stalen pijpen van een grote fabriekseenheid, vervallen gebouwen en winkeltjes aan de boulevard met een paar krijsende meeuwen. Voordat het zover is en ik de meer exotische kusten tegemoet zeil, liggen we nog in het pittoreske IJmuiden. De boot genaamd Noorderlicht en ik zijn klaar voor vertrek landinwaarts. Op de scheepswerf in Amsterdam moet nog het een en ander aan de boot geklust worden. Het is eind maart, de dagen zijn weer lekker lang en de lucht ruikt verfrissend naar nieuwe avonturen. De zon schijnt en er is weinig wind. Een heerlijke voorjaarsdag zou je zeggen…

Kort nadat ik de haven uitvaar is er een recht stuk richting de sluizen. De autopiloot staat op oostwaarts, parallel aan de kade. Voorop het schip ben ik de fenders alvast aan het positioneren om straks in een keer de sluis in te varen. Maar dan opeens zie ik het schip wel heel snel van richting veranderen. Richting de kade. Ik haast me naar de stuurautomaat en druk op de verkeerde knop, geen koersverandering natuurlijk. En dan is het al bijna te laat. In een snelle beweging zet ik de motor flink in z’n achteruit maar de boot heeft te veel tijd nodig om te reageren. Kostbare tijd die ik niet heb. BAM. Tegen de kade. Wtf… ‘goed gedaan cowboy…’.

De punt blijkt godzijdank niet beschadigt, wel het frame waar het anker op rust en het anker zelf zijn vervormd. Een flinke tik op de neus. En ik ben ook weer wakker. Gelukkig was ik al onderweg naar de werf bedenk ik me. Er kan geen lachje vanaf. Hoe kan zoiets gebeuren? Is het de stroom, er kwam een schip voorbij dat een hekgolf trok, of misschien combinatie van de metalen kade en de reactie van het fluxgate kompas?

Noorderlicht is dus het scheepje waarmee ik de reis ga maken. Voor nu klussen en gezelligheid voor de boeg in Amsterdamski.