DgiD

Dagje Gas in Dieppe. Typisch frans dit. Eerst word ik verwezen door een medewerker van de marina naar een bootwinkel. De beste man van de bootwinkel heeft alleen maar een soort gas, het veel te dure Campinggaz. Ik vraag hem of ik misschien beter in Cherbourg kan gaan kijken. ‘Nee ik denk het niet, gas wordt overal in Frankrijk geïmporteerd’. Mmm ik kijk zelf nog wel even op het wereldwijde web. Vermoeid van het surfen te hebben weet ik een plek in Dieppe waar meerdere soorten merken gasflessen verkocht worden. (Hoezo weet de receptie van marina dit niet? Of de verkoper van die bootwinkel…? Deze gedachte helpt me niet verder…) Ik fiets hijgend op de autoweg naast de auto’s met een gasfles in mijn rugzakg. Terwijl de snelheid van de auto’s toeneemt, neemt mijn gevoel van veiligheid en gemak af. Ik zie een grote supermarche opdoemen. Misschien hebben ze daar ook wel wat ik zoek. Ik spreek een vrouw achter de balie aan. Ze loopt met mij de winkel in maar ze heeft niet wat ik zoek. Ik vertel haar dat ik weet waar meer soorten gasflessen verkocht worden maar ze wil eerst andere winkels bellen. Het antwoord over de telefoon: ‘Non’. Andere winkel bellen. ‘Non’. Weer bellen: ‘Ja?’ maar nee of toch? Het was de winkel waar ik in eerste instantie naar toe aan het hijgen was. Ik ben haar dankbaar dat ze zoveel moeite heeft gedaan om me proberen te helpen. Ik stap weer op de fiets. Deze keer wil ik de autoweg vermijden en sla ik een weg in waar ik de weg kwijtraak. Ik spreek een man aan. Lopend door een mooi park wijst hij me de weg. Hoe leuk eigenlijk dat je zo weer eens een praatje hebt door met een onbekende op te lopen. Ik kan op het terrein de betreffende winkel niet gelijk vinden en vraag het dit keer in een hypermarche. ‘Nee nog nooit van gehoord, misschien bij de tuinwinkel?’ Honderd meter verderop om de hoek is het filiaal dat ik zocht. Men heeft gasflessen maar toch niet degene waarvan gezegd was dat ze die hadden. Na al die moeite ben ik toch geneigd een fleske te kopen. ‘Als ik deze fles bij u koop, kan ik deze dan overal in Frankrijk hervullen?’. ‘We weten het niet’, is het antwoord... Het is een bijzondere casus zegt de jongedame. Ik ben een bijzondere casus madame en vandaag niet erg gecompliceerd, lijkt me... Ik neem het wel. Formulier ondertekenen en weer op de vouwfiets naar de jachthaven. Einde middag.