Onstuimige tijden

Al jaren heb ik de innerlijke beleving om los te laten, met een zeilboot de wijde wereld in te gaan en op een of andere manier mensen te helpen. Ik zie jungle en rotsen voor me. Ik kijk uit vanaf een rots richting zee. Er staat een huisje achter me, een vrouw naast me. Mensen staan op het strand. Ze lijken me iets te willen zeggen. De dag gaat over in schemer. Het heelal, de oneindigheid laat zich krachtig en helder zien. De liefdevolle vrouw die spiritualiteit begrijpt verdwijnt ook weer.

In 2025 kon ik een baan krijgen bij de scheepvaartverkeerleiding in IJmuiden. Ik werkte op de vuurtoren van Schiermonnikoog en had terwijl ik daar werkte, nog een appartement in Zandvoort. Na veel wikken en wegen besloot ik toch terug naar Zandvoort te gaan en de baan in IJmuiden aan te nemen. Met veel plezier begon ik. Maar het was van korte duur. Zo kort als deze zin voelde het ook. In een politiek gevoelige periode kwam een meningsverschil naar voren. Mijn persoonlijke mening en de ‘officiële’ mening, wat dit laatste ook maar mag betekenen. Mijn mening had in die mate kracht dat ik er ook achter stond, dus ook in gedrag. het ging weliswaar nog om toekomstig gedrag mocht er weer een vergelijkbare situatie ontstaan. Men had gehoopt dat ik mijn mening wilde veranderen. Tijdens de zogenaamde ‘we weten niet wat we met je aan moeten gesprekken’ voelde ik me opgelucht, als in een soort van vrij met het idee, ik ga mijn eigen weg. 

Ongeveer een maand nadat ik in dienst trad, overleed mijn vader. Hoewel ik het voelde aankomen raakte het mij enorm. Enkele dagen voor zijn overlijden wist ik het. Mijn vader lag in de kamer te slapen. Toen ik de kamer binnenliep stond ik opeens stil, vastgenageld aan de grond, moest ik alleen maar huilen. Ik wist het. En toch als het dan zover is, raakt het je opnieuw. Enkele dagen na dit bezoek zat ik in de auto op weg naar hem. Rijdend op de Afsluitdijk belde de vrouw van mijn vader me met de mededeling dat mijn vader zojuist was overleden.

Je kunt wel zeggen dat het een bewogen jaar was. Ik had het eiland met een vaste baan verlaten voor een nieuw avontuur in IJmuiden en Zandvoort. Het appartement, de omgeving met ook zeker nadelen, voelde desondanks als een plek voor het leven. De vrijheid en opluchting die ik voelde tijdens de ‘we weten niet wat we met je aan moeten gesprekken’, versnelde iets in mij. Dit iets in mij, liet me daarbij ook nog eens weten het appartement in Zandvoort te verkopen. 

Het appartement was binnen een week verkocht, voor een goede prijs mijnerzijds en ook voor de koper. Ik wist dat ik er meer voor kon krijgen maar datzelfde binnenste vertelde me keer op keer dat het goed was. In de periode van de verkoop en de afhandeling ervan, ging ik op zoek naar een geschikte boot. Surfend op het wereldwijde web kwam ik een mooi exemplaar tegen. Ik wist niet eens van het bestaan van het model af. Un bateau francais, oui oui. Het voldeed aan een groot deel van mijn wensenlijstje en daarmee aan de beoogde reis.

Vanaf dan is er zo veel te regelen. Een oude zwakte is dat ik haast kon verlammen bij het gevoel van de enorme hoeveelheid aan dingen die geregeld en gedaan moesten worden. Inmiddels herken ik het patroon van denken en zwakt de gevoelsgolf al af nog voor het serieus grote proporties kan aannemen. En eerlijk, zelfs dan maakt het me niet meer uit. Het ik blijft onaangetast en ik dans met de golven. Wel besef ik me weer hoe sterk gedachtes kunnen zijn als je er een mee wordt. Hoe het je gevoelsmatig kan verzwelgen onder de druk van een zelf gecreëerde illusie waar menigeen nog in leeft.

Het loslaten is al begonnen, in fysieke en innerlijke zin. Komende maanden staan slechts nog in het teken van leren, klussen, mijn andere boot en auto verkopen en een online therapiepraktijk opzetten . Over die therapiepraktijk vertel ik later meer.